بایدها و نبایدهای رژیم

سیر تحولات سیاسی در جهان و به‌خصوص در منطقه خاورمیانه با چنان شتابی پیش می‌رود که هر روز شاهد تاثیرات آن در ارتباط با رژیم آخوندی هستیم.

سیاستهای اعلام شده توسط دستگاه دیپلوماسی دولت جدید آمریکا در رابطه با منطقه خاورمیانه و مبارزه با تروریسم نشانه‌ای بارز از تغییر دوران می‌باشد که منطقاً رژیم آخوندی به‌عنوان کانون تروریسم و بنیادگرایی را بیش از هر کشور دیگری دچار وحشت و هراس کرده، به‌طوری‌که هم رئیس‌جمهور و هم وزیر خارجه رژیم، سراسیمه در پی یافتن راهی برای از زیر ضرب خارج کردن نظام از حملاتی که از هر سو بر آن وارد می‌شود، می‌باشند.

سفر آخوند روحانی به عمان و کویت که به اذن و با اجازه ولی‌فقیه بوده، اولین قدم اساسی برای اعلام آمادگی تمامیت نظام برای رفتن پای به میز مذاکره برای خوردن جام‌زهر منطقه‌یی بود.

نتایج سفر به عمان، کشوری که در زمان دولت اوباما نقش واسطه برای نزدیکی رژیم با آمریکا را به‌عهده داشت و شاید بتوان از این منظر دلیل اولویت و اهمیت سفرغیرمترقبه روحانی به این کشور را به‌خوبی دریافت، همچنین دیدار و مذاکرات آخوند روحانی ازکویت، برای رژیم برخلاف انتظارش رضایتمندی بهمراه نداشته است.

سفر جواد ظریف به کنفرانس امنیتی مونیخ در آلمان برای اعلام عقب‌نشینی که بلافاصله پس از سفر روحانی به عمان و کویت، انجام شد، با مخالفتهای جدی کشورهای منطقه مواجه شد و ظریف با دست خالی بازگشت.

کشورهای عربی منطقه و در رأس آنان عربستان سعودی در این کنفرانس آشکارا بر این امر تأکید کردند که رژیم آخوندی که  خود جزء مهمی از مشکلات می‌باشد و با سیاستهای جنگ‌افروزانه‌اش سالها منطقه را به آشوب و ناامنی کشانده و عامل اصلی بی‌ثباتی و دامن 
زدن به اختلافات فرقه‌یی بوده و... راه‌حل از سوی آخوندها را به سخره گرفتند.
.http://bit.ly/2lFDf4V