داریوش فتاحیه -آنچه از پدر ارث دارم، وطن‌دوستی است

فوت پدر عزیزم آقای فتاحیه، در اثر فشار احضارها و مزاحمت‌های روحی ایجادشده از طرف وزارت اطلاعات برای خانواده‌ام، که طی سالیان گذشته همواره وجود داشته است را باکمال تأسف دیر مطلع شدم. از خداوند برایشان خواستار رحمت و مغفرت هستم و به آزادمنشی او درود فراوان می‌فرستم. ایشان همواره وطن‌دوست و مخالف دو نظام شاه و شیخ بود. در دوران ستم‌شاهی همواره تحت‌فشار و ظلم قرار داشتند، موقعی که در ارتش مشغول بود، در سال ۳۲ همراه تنی چند از دوستانش مورد ستم سیستم شاه قرار گرفت و به دلیل کینه‌ورزی مافوق‌ها با افکارش، منع ترفیع درجه شده بودند آن‌چنان‌که تا کشیدن سلاح به روی فرمانده وقت لشکر ۶۴ ارومیه هم پیش رفت و …

در دوران سیاه آخوندی هم در فاز سیاسی (قبل از سال ۶۰) در مخالفت با دار و دسته‌های چماق‌دار و پاسدار که به ستادها و تظاهرات ما در شهر حمله می‌کردند همیشه مدافع هواداران سازمان مجاهدین بود. سال‌های بعد هم هیچ‌گاه تازنده بود زیر بار فشارها و تهدیدات این رژیم نرفت.

حالا اطلاعات بیچاره ولی‌فقیه را ببینید که در شکست و ناامیدی از تلاش‌هایش می‌خواهد با آویختن به هر ترفندی بخت رژیم پا‌به‌گورش را بیازماید، به همین خاطر سراغ فردی رفته که نه من او را می‌شناسم و نه او مرا می‌شناسد چنین تشبثاتی را سال‌هاست در مورد مجاهدین از باب خانواده آزمایش می‌کند و هر بار شکست‌خورده‌تر بازمی‌گردد ولی دست‌بردار نیست چون ادامه حیات خود را در نابودی ما می‌بیند. چه آن سال‌ها که جلوی درب اشرف گلوی خود را پاره می‌کرد و چه در لیبرتی که پشت دیوارها و در پناه نیروی تروریستی قدس به زوزه کشیدن افتاده بود و چه حالا که به دولت آلبانی و فرانسه دخیل می‌بندد تا عظیم‌ترین قدرت‌نمایی جنبش مقاومت و رزم جاودانه هم‌وطنان آزاده در هرچه بالاتر بردن پرچم آزادیخواهی ملی که ۱۳ سال است غرنده و پرشتاب، شکوهمندتر از سال قبل برگزار می‌شود را تحت‌الشعاع قرار دهد. به همان حقارتی که یک کاه بی‌مقدار، قصد جلوگیری از خروش بنیان‌کن طوفانی خروشان را کرده باشد. در مورد دام پهن کردن حول ارثیه نیز، برای من و هر افسر دیگر ارتش آزادی‌بخش ملی ایران، مشتی خاک وطن که هنگام خروج از ایران اشغال‌شده به همراه برداشته‌ایم به‌عنوان ره‌توشه کافی است چراکه یادآور تعهد هرلحظه ما به آزادسازی سرزمینمان از چنگ جلادان و دژخیمانی است که فقط در یک فقره از جنایاتشان سی هزار اسیر دست‌بسته را در تابستان۶۷ قتل‌عام کرده‌اند و تا هر زمان و در هرکجا که بر خاک افتیم تضمین ما برای وفاداری به عهد و پیمان‌های آزادیخواهانمان خواهد بود، بنابراین به‌غیراز آن به چیزی چشم ندوخته بودیم و ندوخته‌ایم.http://bit.ly/2sVietQ